www.arjenlubach.nl

Dit is de derde rapservice voor Koefnoen, 26 september 2009, inclusief een geforceerd duet van A. Hazes en Kyteman.

Samen met Edo Schoonbeek maak ik voor Koefnoen de 'rapservice'. (Zoals Pauw en Witteman de zapservice hebben, heeft de talkshow van Koefnoen de rapservice). Bij deze de eerste twee edities hier te kijken.

Rapservice #1

Rapservice #2

Het is stil. Ik heb een week pauze. Zelfs Balakirev is weg. Mij is een cadeau beloofd bij haar terugkomst. Een cadeau en een taartje. Vroeger had ik zeker geweten dat het een pen was met een bewegend bootje erin. Nu weet ik niets meer.

De voorstellingen binden me aan Nederland. Ik houd het land draaiende, terwijl iedereen om beurten het buitenland bezoekt. Voor het eerst sinds jaren waak ik over de dijken, geef ik al uw planten water en alle honden voer.
Vorige week kreeg ik een brief: morgen komen ze al mijn radiatoren weghalen. Ik heb me voorgenomen pas open te doen vanaf tien uur, hoe hard ze ook bellen, maar weet nu al dat me dat niet gaat lukken.

Gisteren merkte ik dat ik een voorstelling heb gemaakt die wanneer het niet zo goed loopt overkomt als plat en ordinair, maar die wanneer het wel goed gaat daar boven gaat zweven en juist het platte en ordinaire kan bespiegelen. Althans, het is comedy, dus als het goed is merk je daar niets van. Om die reden moet het altijd goed gaan. Gisteren mislukte dat één van de vier keer, zonder dat ik weet waarom. Ik voelde me twintig minuten lang een kruising tussen dat roze konijn dat schuine moppen tapt en Gordon. In de zaal zat ook nog een vreemde die speciaal voor mij was gekomen.

p.s. Tim vindt het nooit plat, die vindt het altijd geniaal.

In de rij bij de kassa stond een muizige vrouw van een jaar of veertig. De dagen op het festival hadden mijn gêne gewist, ik leurde met de voorstellingen die wij gaven en wankelde als beginnend equilibrist op het koord van integriteit, maar alles mocht deze zomer. Zonder reden van opgaaf. Als straks de temperatuur daalt en ik richting de herfst van mijn dertigste levensjaar kruip is er nog genoeg tijd om te wachten tot de wereld mij komt zoeken.
En toen was daar de muizige vrouw. Ik had haar nog nooit gezien.
'Ik vind jou niet leuk,' zei ze onmiddellijk. Naast haar stond een vriend of een echtgenoot. Hij geneerde zich een beetje. Hij was het bewijs dat ze niet dronken of krankzinnig was, hij was haar enige alibi voor een normaal bestaan. Hij keek alsof hij vaker deze rol moest aannemen.
Ik had mezelf nog nooit wijsgemaakt dat de voltallige mensheid per definitie van mij gecharmeerd is, sterker nog: ik ga er al voor het scheppen vanuit dat er een percentage bezoekers/lezers/gebruikers is dat niet van mijn werk gediend is - dat is niet meer dan vanzelfsprekend, maar de directheid van deze vrouw in de rij bij de kassa verbaasde me.
'We kennen elkaar niet?' zei ik.
'Dat geeft niet,' zei zij, 'ik vind je niet leuk.'
'Wilt u niet een oordeel vormen nadat u iets van me gezien hebt?'
'Ik houd van pure mensen,' zei de vrouw.
Het park zinderde. Het was een warme dag. We hadden vier voorstellingen uitverkocht, er waren bekenden komen kijken, ik sprak een meisje dat ooit naast me had gelegen in een afbraakpand in een buitenwijk van Rotterdam. Haar haar was blonder dan ik me kon herinneren.
Ik keek naar de vriend naast de muisvrouw. Het was een puur mens, want daar hield zij van. Daar staat hij, dacht ik, de pure mens.
<LEES MEER>> (meer)

Platform Gras te Groningen vroeg me voor hun kinderboek een verhaal te schrijven. Mijn verhaal 'De burgemeester van Enkeldam' werd gelijk de titel van het boek. Het allerleukste was nog dat mijn goede vriend Ruben van Buro Rust de illustraties bij het verhaal verzorgde. Nog meer informatie en een filmpje vind je op zijn site. Dit uitstapje naar kinderverhalen is vooralsnog eenmalig, ik ben nog niet klaar met volwassenen.

Tijdens de Dag van de Literatuur in de Rotterdamse Doelen werd er een filmpje gemaakt. Nu ik het resultaat zie snap ik eigenlijk pas echt wat de bedoeling was. Desalniettemin is het mooi geworden.

In het bos lag aan het begin van de avond een bloedende man. Hij kermde wat en draaide op de grond. We stonden stil. Verderop stond een vrouw met een hondje.
'Daar liggen er nog een paar,' zei de vrouw, alsof de mannen meteorieten waren die ineens uit de lucht waren komen vallen.
'Ik heb de politie al gebeld,' zei ze.
Ik keek naar de man en zag dat hij grijs was. Het was geen kwaadaardige jongen uit een Haagse gang of een net overvallen drugsrunner; de bloedende man was oud. Een bejaarde. De vrouw met het hondje wees in de verte.
'Kijk daar,' zei ze.
Onder een boom verderop lag nog een kermende man.
'En dan vlakbij de weg nog één.'
Ik zag een visser, wat joggers, een dame met een golden retriever. Het was wat mensen een mooie avond noemen. De koningin woonde op steenworp afstand.
'U heeft de politie al gebeld?' vroeg ik.
'Ja,' zei ze. 'En de ambulance.' Alsof daar een apart nummer voor was.
Daarop vervolgden we onze weg. Ter hoogte van de Laan van Nieuw Oost-Indië zag ik een politieauto. Ik gebaarde en wees, maar ze hadden het te druk met verdwalen.

Zo begint het. Eerst vallen er mannen uit de lucht, dan vergaat de wereld.

Ik bevind me zo af en toe in gezelschappen die naar aanleiding van een ‘mislukking’ het begrip succes analyseren. Waarom wordt dat en dat boek wel een bestseller en dat van hun niet? Waarom wordt iets een hit, terwijl hun nummer toch overduidelijk beter is? Deze analyse heeft in mijn bijzijn nog nooit tot conclusies geleid. Vanmorgen, voor de wereld wakker werd, dronk ik aan een nog redelijk verlaten strand in Scheveningen koffie met de makers van een locatietheatervoorstelling. Gisteren was de laatste avond en al dagen voor de première waren alle kaarten verkocht. Het was een groot succes. We zaten aan zee, aten eieren met spek en spraken over succes. Ook nu probeerden de makers er opnieuw achter te komen wat iets tot een succes maakt. Dezelfde twijfels rezen, dezelfde onmacht ontstond.
Als zowel het slagen als het falen van initiatieven tot dezelfde vraag leidt, maakt het niets uit, dacht ik. Het maakt allemaal niets uit.

Op de dag van de literatuur werd me een begeleider toegewezen. Zij bracht me naar een koffie-standje en vroeg: 'Zal ik je naar je optredens brengen en na afloop weer ophalen?'
Ik antwoordde: 'Dat is goed. Waar zijn die optredens dan?'
Daarop draaide ze haar hoofd en wees ze op een deur bovenaan een korte trap.
'Daar,' zei ze.
'Dus als ik het goed begrijp,' zei ik, 'Loop jij straks met mij die trap op en als ik klaar ben, sta je bij de deur en lopen we weer naar beneden?'
'Ja,' zei ze.
'Dat lijkt me niet nodig,' antwoordde ik, 'ik red me wel.'
Ik bedankte haar nog eens en daarop verdween ze in de menigte.
De rest van de dag was ik het logistieke riseetje. Andere schrijvers schudden me de hand en vroegen stoer: 'Heb je geen begeleider?' Voor ik iets kon antwoorden had hun begeleider ze alweer meegesleurd, op weg naar het temmen van een nieuwe schoolklas. Het was een goede dag. Rond lunchtijd sloot ik een dubieuze deal met schoolmeisjes die mijn boeken wilden lezen, maar geen geld hadden. Dat had mijn begeleider vast niet goed gevonden.