www.arjenlubach.nl

Het café waar ik zo rustig kon typen en het meisje me eindelijk herkende heeft zijn charme verloren. Behalve Jean Baptiste, die naast dat hij niet praat ook niet meer naar me kijkt, heeft nog een aantal anderen het café ontdekt.
Om de beurt vragen we aan elkaar of we op elkaars computers willen letten, zodat de ander koffie kan halen of het toilet kan bezoeken. Het wordt zo langzamerhand logistiek gezien een heel gedoe om het voor elkaar te krijgen. Zodra er iemand roosters gaat maken ben ik weg.

Jean Baptiste volgt dezelfde taallessen als ik. Hij is frans. Dat wil zeggen: hij zegt dat hij frans is, maar als ik 'ca va?' zeg, antwoordt hij in het zweeds dat hij me niet verstaat. Hij spreekt ook geen andere talen. Er wordt dus weinig gesproken.

Ik zit hier in een cafeetje te schrijven en zojuist kwam Jean Baptiste binnen. Hij zit nu al een uur naast me. Soms vraagt hij in gebrekkig zweeds: let je op mijn spullen? En dan gaat hij een cola halen. Of een kanelbulle. Verder niets.

Er is niets mis met stille vrienden. Stille vrienden zijn vaak beter dan de rumoerige. Jean Baptiste is mijn beste vriend hier.

Het heeft even geduurd voor ik wat kon schrijven en nu het zover is, blijken het maar 117 woorden. Ik sta op om 7 uur, loop door parken, over begraafplaatsen, langs kerken en volg taallessen van iemand die Anna heet. Elke dag kijk ik een zweedse film, de eerste was uit 1919, de laatste, over 4 weken, uit 2007. Vandaag zag ik Smulltronstället, gisteren Körkarlen.

Ik koop peren bij de ICA, koffie bij Wayne's, onderbroeken bij H&M. Ondertussen publiceren ze in Nederland stukken van mijn hand.

Wanneer je merkt dat je echt lang in een land bent: mijn spam is in het zweeds en de google-reclame zegt: Weer eens boeken in het Nederlands lezen?

Nog even niet.

Ik liep rond op het station van Arlanda airport en zocht bankjes om op te zitten. Station is misschien een groot woord; ik bedoel een lange, winderige tunnel, waar een lift en een roltrap op uitkomen en zo heel af en toe een trein stopt. De enige andere reiziger, een jongen met een reisrugzak en het lichaam dat ik had toen ik negentien was, zocht ook naar bankjes. We kwamen elkaar twee keer tegen aan de uiteinden van het perron.

Er stopte een trein. Niet mijn trein, maar de trein naar een andere stad. De conductrice zag mij staan en zei: 'Waar moet je heen?'
'Uppsala,' zei ik.
'Dit is de enige trein,' zei ze. 'Als je wilt mag je met ons mee.'
Ik snapte haar niet. Mijn zweeds is slecht en in winderige tunnels helemaal. Ik kon me niet voorstellen dat deze conductrice als tijdvermaak verdwaalde reizigers mee naar huis nam en daarom vroeg ik: 'Wat bedoelt u?'
'Je mag ook hier wachten,' zei ze en wees naar het lege perron, 'maar over drie kwartier zijn we weer terug en gaan we naar Uppsala. Je wacht op ons.'

Zo reed ik naar een Zweedse stad waar ik niets te doen had, niet uit zou stappen en vermoedelijk nooit meer zou komen. Er zijn ook mensen die leven in treinen, dacht ik. Het geeft een soort schijnbelang aan het bestaan. Zonder doel, toch onderweg zijn: Ga je mee wat drinken? -Nee ik kan niet, ik moet weer door! En dan zwaaien tot de trein weg is.

De trein had wel bankjes. Ik las een stuk in een boek en keek naar buiten, waar de zon onderging. Toen we weer terug waren in de tunnel en op Arlanda Airport stopten, stapte de jongen met de reisrugzak in. Hij zag er gebroken uit.

'Heb je een auto?' vroeg F. gisteravond. Hij belde laat. De minibar was half leeg.
'Ja?' zei ik.
'Neem de afslag Landvetter, volg de weg langs de snelweg en ga daarna links de heuvels in.'
Ik hield mijn hand op de hoorn en keek naar J.
'Kan jij nog rijden?'
'Gaan we ergens heen dan?' vroeg ze.
'Bij een meer aangekomen moet je me bellen, dan haal ik je op met de boot', zei F. in mijn oor.

In het westen lag nog een streep daglicht op de horizon, verder was het nacht. Het meer was stil en glad en in de verte klonk een klein buitenboordmotortje.
'Dat zal hem zijn,' zei ik tegen J.
'Wat doen we hier?' vroeg ze.
'Het is dit of de hotelkamer,' zei ik.
Het regende zacht.
'De boot is een beetje lek,' zei F. toen hij bij ons was aangekomen, 'dus stap snel in.'

Zijn huis was niet te bereiken met een auto. Het was de boot of een wandeling van drie kwartier door een bos. Bij het huis stond bier klaar. De sauna stond aan. Ik ben geen fan van sauna's, maar volgens de vriendin van F kon je niet fan zijn van Zweden en niet van sauna's houden. Daarom deed ik mijn kleren uit. Zo af en toe sprongen we in het meer en ik speelde een lied over Capibara's op een gitaar.

Toen F ons terugbracht in de zinkende boot had de streep daglicht zich verplaatst naar het oosten. Het begon licht te worden. J reed terug naar het hotel. Vandaag gaat zij naar het zuiden, ik het noorden.

Biografie

Arjen Lubach (1979) is schrijver, radio-,tv- en theatermaker. Na een drietal onafgemaakte studies aan de universiteit van Groningen scoorde Arjen samen met Janine Abbring als Slimme Schemer ft. Tido een nummer 2 hit in de Nederlandse top 40/50 met het nummer 'Jelle'. Daarna werkte hij als programmamaker en presentator bij 3FM, waarvoor hij in 2004 werd genomineerd voor een marconi-award in de categorie aanstormend talent. Ondertussen werd Arjen gescout door de artistieke leiding van theatergroep Op Sterk Water, waar Arjen nog altijd speelt.

In 2006 verscheen Arjens debuutroman Mensen die ik ken die mijn moeder hebben gekend en werden er al binnen enkele maanden rond de 4000 exemplaren verkocht. Zowel CJP magazine als NL20 riepen hem uit tot hét literaire talent van 2007. Ook in 2007 werd Mensen die ik ken die mijn moeder hebben gekend gekozen als 'lijster' en verschijnen er 12.000 extra exemplaren voor middelbare scholieren.

In 2008 verschijnt zijn tweede roman Bastaardsuiker, genomineerd voor de Halewijnprijs. (Van de website van Sebes en van Gelderen: Bastaardsuiker was o.a. Boekentip in de Telegraaf, kreeg vijf sterren in de VIVA en was Cosmopolitans boek van de maand. Trouw schrijft over ‘helder proza en overtuigende’ dialogen, terwijl auteur en Groene Amsterdammer recensent Kees ’t Hart zijn quote laat opnemen op de achterflap: 'Nog beter dan zijn eerste boek. Ik las het ademloos uit. Prachtig!’ Ook de Belgen zijn enthousiast. De Morgen noemt de finale van het boek ‘een feestje’, Cutting Edge wilde Bastaardsuiker het allerliefst in één ruk uitlezen en CJP Belgie droomt met Bastaardsuiker dankzij ‘de poëtische toets in de zinnen’ ‘weg naar het mooie Amsterdam.’) (Klik hier voor meer pers over Bastaardsuiker.)  

Arjen is sinds 2005 samen met Edo Schoonbeek en Pieter Jouke eigenaar, oprichter en maker van de satirische website Buro Renkema.

Arjen werkte voor de VARA, NPS, VPRO, BNN, Avro, Talpa als tekstschrijver voor diverse programma's, waaronder Koppensnellers, de Wereld Draait Door, VARA laat en de Nieuwste Show. Daarnaast verscheen hij ook in beeld als jurylid van het programma 'Lama Gezocht' en als dagelijkse columnist bij het satirische nieuwsprogramma 'De Nieuwste Show'.