www.arjenlubach.nl

Sommige dagen zijn carbonversies van andere. Dezelfde zinnen, geluiden, zorgen en plaatsen. Andere dagen brengen premieres in ervaringen. Ik hakte haardhout, Kaaiman droeg sinds tien jaar weer een spijkerbroek en we hieven een schop richting de ganzen die naar ons sisten.

Vanmorgen bracht ik W. naar de fietsgevangenis. Daar hadden ze zijn fiets - die bij het station in overtreding was geweest - gekidnapped en tegen andere criminele fietsen gezet. Ik zag enkele chagrijnige studenten met bussen arriveren. De terugreis naar het centrum duurt fietsend zeker een uur. Ik draaide in oostelijke richting om de stad heen en reed naar Diever. 

Nu soundchecken in de Tamboer in Hoogeveen.

Een vriendin van mijn moeder stuurde via deze website een bericht. Na het verschijnen van de roman Mensen die ik ken die mijn moeder hebben gekend (2006) hebben zich wel vaker mensen gemeld die daadwerkelijk mijn moeder hebben gekend, maar dit bericht was anders van aard dan de andere berichten. De vriendin van mijn moeder schreef dat ze in mijn werk het bizarre herkende dat mijn moeder ook had gehad, maar wat niet naar buiten kwam dankzij de gebondenheid aan de normen en waarden in haar tijd. Dat heb ik nooit geweten. Het fascineert me. De vriendin typte een verkeerd e-mailadres boven haar bericht, waardoor ik niets kan terugschrijven. Eenrichtingsverkeer dus. Bij deze een antwoord. 

(Hieronder nog een keer de trailer die Jim Boekbinder maakte voor MDIKDMMHG en die werd bekroond met een Gouden Reiger)

We reden een haas aan. Er wordt hier en daar al genoeg over dieren geschreven, maar in mijn geval was het gewoon waar: we reden een haas aan. (En dan nog die boekenweek...)

Op een van de weinige plekken in Nederland waar het nog donker wordt, op de Wierumerschouwsterweg, stak de haas over. Er klonk een luide klap. We remden zo hard dat ik in mijn gordel hing. Daarna was het stil. Op het motergezoem na was er geen geluid te horen in de wijde omtrek. Groningen sliep, ik was klaarwakker en de haas was dood. Dachten we.
'Wat als hij nog leeft?' vroeg H.
'Dan heeft hij geluk gehad,' zei ik.
'Maar wat als hij nog half leeft?'
Daar had ik geen antwoord op. Het was na middernacht, er kwamen geen nieuwe, andere auto's die hem uit zijn lijden zouden verlossen.
'Dan doe ik het,' zei ik en ik keerde de auto om. We reden terug en ik verwachtte een uiteengereten dier zoals ik dat wel vaker langs of op de weg had zien liggen, maar deze keer stond mijn eigen naam op het briefje op zijn buik.
'Was het hier?' vroeg ik. H. zei niets.
'Of hier?' We reden al een minuut en nergens was een haas, niet in de berm, niet op de weg. Daarom stopten we weer.
'Hij heeft het gered,' zei ik. 'Hij is misschien een oor kwijt, maar hij heeft het gered.'
We reden naar het huis waar we logeerden. Bij het uitstappen bedacht ik me dat we nog een optie waren vergeten.
'Kijk jij of hij dood op de voorkant van de auto gekleefd zit?' vroeg ik.

 Het Syndicaat speelde in Frascati het stuk De Bus van de Zwitser Lukas Bärfuss. Pas na afloop zag ik op een poster de ondertitel: Voertuig van een Heilige  (Das Zeug einer Heiligen). Ergens in het stuk wordt de jonge pelgrim Erika gevraagd of haar bekering haar een ander mens heeft gemaakt. Daarop antwoordt zij: 'Een mens.' Het gaat heel snel, het is makkelijk te missen, maar toch bleef ik de rest van de voorstelling zitten met de vraag: Wat was ze daarvoor dan? (Behalve een geen-mens?)

De actrice die Erika speelde, speelde ooit mijn echtgenote in een korte film. Daarin was ze zwanger van mij en steeds heel moe.

Later gisteravond zag ik de knokige acteur uit de Goeiemoggel-reclame en voelde ik intens medelijden.

Net als in het vorige stukje komt er een storm aan. Het stormt in mijn stukjes, daar kan ik ook niets aan doen. Vreemd genoeg brengt een storm voornamelijk onrust, maar kijk ik er vaak naar uit. Toen ik nog als havenmeester op Vlieland werkte bracht het extra werk met zich mee. We kregen een fax (echt!) met weersvoorspellingen, de Brandaris sloeg alarm via de radio en ik ging langs de schepen om te waarschuwen. Stormdagen waren de beste dagen. De stemming in de haven was goed, de scheepshonden waren onrustig. Ik viel vaak moe in slaap in het havenkantoor, maar werd wakker om een uur of drie. In het donker ging ik voor het raam staan, hoorde de stagen tikken, zag de golven slaan en de wolken overdrijven. Het is begonnen, dacht ik en viel weer in slaap.

Op de een of andere manier hebben de twee beslissingen die mijn jaar gaan bepalen zich onafhankelijk van elkaar geconcentreerd in één week. Deze week. Volgende week kan alles anders zijn. Of precies hetzelfde. Dat is een vreemde ervaring.

In de jachthaven stak de storm op. We aten dorade in zoutkorst bij La Barca de Salamanca, aangeraden door een taxichauffeur. Een dag eerder waren we alledrie deels ons gehoor verloren bij een concert. Door de storm en de doofheid waren onze gesprekken in volume toegenomen, maar het viel niemand op. Het restaurant was druk. Iedereen schreeuwde. De ramen klapperden luid, buiten vielen borden om, maar de tientallen obers deden alsof er niets aan de hand was. Stagen tikten, steigers beukten en tien kilometer verderop werden mensen bedolven onder een dak. Gelukkig viel er ook nog te lachen. De Engelse menukaart bijvoorbeeld. De D van Desserts was verdwenen, waardoor er Esserts stond. De gerechten waren of door een vertaalcomputer of door een dichter vertaald. (Ik hoop het tweede, ik vrees het eerste.) Bij de vis: "Alive (Vivacious) Clams of Rail To The Sailor's Blous With Ham of Acorn". Bij het kopje "Our Iberian Ones of Salamanca" stond een worst: "Sausage Extra of People (Village)". En verderop werd een "Trunk of Hake Paternoster Line To The Ember" aangeboden.
We waren gekleed op 16 graden, maar aan zee was het koud. Een taxi bracht ons terug naar het centrum. Het duurde even, maar wat iedereen kon voorspellen gebeurde gelukkig toch. Ons vertrouwen in de mensheid werd niet geschaad die dag. De taxichauffeur schraapte zijn keel en zei: "Is cold éh?'

Aanstaande woensdag viert mijn theatercollectief Op Sterk Water het tienjarige bestaan in het Comedy Theater aan de NES. Eenmalig zijn alle twaalf spelers te zien. Er zijn nog enkele kaarten, mocht je niet uitgenodigd zijn. Tot dan.

Klik hier voor kaarten.
Hier voor de website.
Hier voor het ANP artikel in het AD

Ik ben geen fan van kuddegedrag. Vooral niet als het om de griep gaat. Tot snel.

RTV Oost had ons ontboden in Hengelo. In de trein (hoogtepunt: het uitzicht op een winters Deventer) bespraken Merlijn en ik de drijfveren achter vier uur reizen om vijf minuten te praten op een regionale zender. We kwamen op: 'goed voor het boek', 'goed voor de foto's', 'goed om weer eens te oefenen met live televisie' en andere slaande onzin, maar het was natuurlijk ijdelheid.

De presentatoren aten zalm, wij kregen een uitsmijter. Ook in Hengelo hebben ze verstand van tv maken.
'Heb je bewust op pagina 99 van Bastaardsuiker het woord luchtballon gezet?' vroeg één van de presentatoren na afloop van de uitzending.
'Nee,' zei ik en ik wist dat dat het meest zinnige was dat de komende tijd over mijn boek gezegd zou worden.

(meer)

Ondanks dat er vreemd genoeg nergens op het internet te vinden is dat ik de monoloog schreef, liet acteur Michiel Varga via e-mail weten dat 'De Deen' (eerder dit geschreven voor Podium Deluxe in Den Haag) ook op de Winterparade speelt. De data waarop hij nog te zien is: 20/22/23/26/27 december.