www.arjenlubach.nl

Afgelopen weekend was ik bij de laatste uitvoering van de monoloog 'de Deen' die ik schreef voor Podiumdeluxe in Den Haag. Eerder zag ik al de eerste. Michiel Varga speelde mijn 'Deen' erg goed, ook al vergat hij ergens zijn tekst. Voor het eerst in vijf weken, zei hij, maar dat was misschien omdat ik in de zaal zat. Wat me opviel: er werd zo af en toe heel hard gelachen om dingen die ik niet zo bedoeld had en soms helemaal niet om dingen die ik wel zo bedoeld had. (Vaak klopte het trouwens wel precies.) Wat is leuker? Als iets gepland werkt? Of als iets per verrassing werkt?

Het spelen van voorstellingen in de Nederlandse theaters impliceert nachtelijke autoritten, tankstationkoffie en toeterende collega-artiesten. Vaak is een autorit wel goed, omdat je na een voorstelling toch niet gelijk kunt slapen van de opgebouwde adrenaline. Nadat stadgenoot Roemer en ik elkaar al op de heenweg hebben verteld wat we de periode (een dag, een week, een halve maand) dat we elkaar niet zagen hebben meegemaakt, laten we op de terugweg vaak stemmen op de radio praten. En op zaterdag doet Martin Simek dat na twaalf uur. Laat ik mij dan nu ook maar volledig scharen achter de mensen die al eerder schande spraken van de keus van de RVU danwel Radio 1 om Martin Simek van de zender te halen.

Mijn goede vriend Jan en ik schreven een artikel voor NRC next. Hier te lezen. De media die belden voor een vervolgverhaal/gesprek/interview heb ik slechts kunnen terugverwijzen naar het artikel. Voor je het weet ben je de vertegenwoordiger van het fatsoen. (Wie verzint trouwens die koppen en ondertitels?)

In eerste instantie las ik afgelopen vrijdag 3 oktober bij Duizend Woorden enigszins onzeker het onderstaande verhaal voor, maar toen zelfs Jan van M. me er vandaag over aansprak leek het me verantwoord het hier te plaatsen. De uitzending is ook te beluisteren, maar wie niet van voorlezen houdt staat de tekst dus hieronder.

ZES

Het is alsof ze hebben gezegd: je mag je zes dingen herinneren. Zes dingen die je van A tot Z kan memoreren, wanneer je maar wilt. Ook als het niet uitkomt. Dat is het; zes dingen. De rest komt in vlagen, als een merkwaardig jargon van een vak dat ik nooit heb geleerd, als foto’s van een geannuleerde vakantie.
De rest is taal, smaak, geur, muziek – geen titels, geen namen, geen gezichten, geen dagen. Er zijn maar zes echte dingen over. En voor het er vijf worden vertel ik ze aan jou.  >>

(meer)

Er zijn momenten waarop ik redelijk impulsief de ramen van mijn werkkamer opengooi, omdat ik denk dat er inspiratie naar binnen zal waaien of ik frisse lucht nodig heb om verder te werken. Er zijn ook momenten, zoals een kwartier geleden, waarop er ineens een glazenwasser op nog geen meter afstand voor mijn raam verschijnt. Er komt ook een dag dat die twee momenten samen zullen vallen. Dat is nog niet gebeurd, maar ik sluit het niet uit. De glazenwasser zou er minder goed vanaf komen, ik krijg waarschijnlijk wel waar ik om vroeg: inspiratie.

Op aandringen van W. zag ik Shadowlands. In eerste instantie kostte het enige moeite om mijn aandacht erbij te houden, maar uiteindelijk keek ik hem uit zonder in slaap te vallen (mijn favoriete bezigheid tijdens het kijken van films). Daarna volgde een rusteloze nacht. Toen ik wakker werd waren er twee vlagen film over: het beeld van de huilende Anthony Hopkins zittend op de vloer van de zolder en een deel van een beroemde quote. "I have no answers any more. Only the life I have lived."

Na de première van Op Sterk Water ontstond een door champagne aangezet gesprek met mijn vriend Kaaiman en vriendin H., waarin ik eindelijk helder uiteen kon zetten hoe de door ambitie verstoorde gedachten over motieven en verwachtingen me parten speelden. Vandaag vroeg Kaaiman of het geraas waar ik woensdag over sprak wat was gaan liggen. Ik antwoordde hem dat het geen geraas meer was, maar een continu briesje dat me vanaf nu een bepaalde kant op zal blazen. Hoe dit abstracte inzicht invloed zal hebben op de bezoekers van mijn website is me nog een raadsel, maar er moest wel iets mee, nu de site weer werkt. Bij deze.
Zonet, toen ze binnenkwam, liet H. me aan haar wang ruiken. ‘Ruik je hoe fris het buiten is?’ vroeg ze. Ik rook het. En daarna iets over het licht in de herfst, dat geschikt is voor het maken van foto’s, omdat de heiigheid het licht van de zon verdeelt.

Terwijl om ons heen zowel de economie als de lucht brak, won H. in Manhattan de prijs voor best gemonteerde korte film. Nu ben ik weer terug. Eigenlijk moet ik naar buiten. Een jetlag houdt me van het werk en het waait hier zo lekker. En ook: ik kan hier weken door de stad lopen en geen bekenden tegekomen, maar in NYC zag ik er 3.

De ambassademedewerker die had toegezegd te komen naar het festival is niet op komen dagen, maar heeft H. wel een dag later toegevoegd op een netwerksite. Dat is nieuw. Over een paar jaar houden ze het festival niet in Spring street, maar op Linkdin. Beter voor je jetlag.

Er lijkt iets aan de hand te zijn met de website. Met een serverbeheerder in India, een sitebouwer in Den Haag en de eigenaar in New York, zou het nog wel even kunnen duren voor alle postjes inclusief reacties van de laatste paar maanden weer terug zijn en de agenda-items weer zichtbaar. Heb geduld a.u.b.

Ondertussen in NYC dwingen slapeloze uren ons tot nachtelijke gesprekken, dure minibar-items en herhalingen van televisiedebatten. De medewerkster van de het Nederlandse consulaat was zo aardig de lunch in Alfredo's te betalen en een film die over een een maand gezien moet worden is Burn after Reading. Later meer.

Goed nieuws. Het voorstel voor een 40 minuten film in het kader van het 'One Night Stand' project van de VARA/NPS/VPRO dat we indienden is geselecteerd om in ontwikkeling genomen te worden. Als alles gaat zoals we willen dat het gaat is er volgend jaar rond deze tijd een aerdike premiere. Een online gebakje voor alle bezoekers!