www.arjenlubach.nl

Mijn belofte om uit de doeken te doen waarom de Rolling Stones slecht zijn los ik nu in. Niet heel uitgebreid, want het feit dat ik me in een trein naar Cannes (NB met één overstap, dat lukt niet eens naar Harlingen) bevind, maakt dat ik zuinig ben met de accu.
E. en ik waren allebei al geen Stones-fan. In het eeuwige Beatles-Stones dilemma zat E. in het Beatles kamp en ik in dat van the Doors. (Dat mag niet, zegt u, jawel, het is mijn website.)
Om ons voor altijd en eeuwig te laten overtuigen van het gelijk van de anderen bezochten we de Imax bioscoop aan Lincoln Square, waar ze ‘Shine a light’ draaiden, de registratie van een Rolling Stones benefietconcert, op een absurd groot scherm (als er ondertiteling wordt getoond draaien alle hoofden van de bezoekers mee van links naar rechts), met veel zorg voor de geluidskwaliteit en de speciaal voor de film op beelden aangepaste mix van de nummers.
Conclusie: Ron Wood en Keith Richards waren misschien ooit gitaristen die in de maat speelden, dat waren ze nu niet meer. Niet de avond dat ik in de Imaxbioscoop zat althans. De nummers van de Stones zijn vaak niet te volgen watervallen van rifjes die voor ze klaar zijn worden onderbroken door het volgende stukjes waar je weer 4 maten over moet doen om er een beetje fatsoenlijk in te komen. En als het al rockt of het schema goed voelt, dan is het een standaard blues-schema. Bovendien leek het Charlie Watts een leuk experiment om de gehuurde bassist zoveel mogelijk in verwarring te brengen door voor of na de tel te spelen. Alleen Mick Jagger kan nog wel iets prijzenswaardigs: zingen en dun zijn.
E. en ik zijn eerder weggegaan. We aten een wrap, namen een taxi dwars door het park en kwamen vast te staan voor Grand Central.

(Spinvis - kom in de cockpit.) En ze zeuren en schreeuwen / En je kop zit klem / En je kan echt geen kant op / En je lijkt wel gek / Dat je daar achterin zit / Al de hele tijd / Want er is een plaats in de cockpit / Bij het raam / Maar wil je naar voren / Dan moet je nu gaan staan / In de cockpit is alles wat je wil / Alles wat je wil

Spinvis indachtig bracht ik de terugvlucht vanaf JFK naar Schiphol door in de cockpit. Ik had eens in een cockpit van een kleine charter mogen kijken op weg naar Marrakech, Marokko, omdat ik zweeds had gesproken met de bemanning, maar een intercontinentale vlucht in een 747 integraal meemaken onder een deken van knopjes en lampjes was me nog niet eerder overkomen. Wel had ik eerder die week voor het eerst geschermd, een Late Show opname van David Letterman bijgewoond, cocktails gedronken op het dak van hotel Gansevoort, een bruiloft van een goede vriend van vroeger meegemaakt en een fatsoenlijke fotocamera aangeschaft.
Nu eerst nog naar het filmfestival in Cannes volgend weekend, daarna forceer ik weer een schrijversbestaan met kaasboterhammen en discipline. Dat doe ik uiteraard voor u.

p.s. het volgende stukje zal gaan over hoe slecht de Rolling Stones wel niet zijn.
p.p.s. De pinkstertelegraaf van vandaag beschrijft Bastaardsuiker als boekentip
p.p.p.s Jan Zandbergen van HP de Tijd vond het een kermisattractie, maar toch drie sterren.
p.p.p.p.s Ik heb zelf trouwens niets tegen kermisattracties, het is vooral het publiek dat me stoort.

In een Japans restaurant in het Meatpacking District kwam ik er achter dat mijn telefoon weg was. Ik tilde tasjes van meisjes naast me op, keek achter de bank waar ik op zat, voelde veertien keer in dezelfde broekzak, maar mijn telefoon was verdwenen. E. hield net een relaas over hoe hij van vis en orgaanvlees moest kokhalzen als hij het voor zijn kinderen klaarmaakte en ik dacht alleen maar: die taxichauffeur belt nu met zijn familie in Ivoorkust. Op mijn kosten.
Buiten belde ik mijn eigen nummer met het toestel van E. Het motregende voor het Japanse restaurant. Na een tijd werd er opgenomen.
- Hello?
- Is this the cabdriver?
- Yes.
- Did you find my phone?

(meer)

Het stellen en beantwoorden van de vraag wat mijn beroep is heeft nog nooit een goede afloop gekend. In interviews word je geacht te kiezen (als ik wilde kiezen, had ik dat wel gedaan), bij nieuwe ontmoetingen moet de zogenaamde veelzijdigheid altijd worden verdedigd (alles komt voort uit wat ik al mijn hele leven heb opgezogen, gehoord, gezien en gedaan. Dat zich dat dan uit op verschillende manieren, daar kan ik ook niets aan doen), aanvraagformulieren voor een VAR (verklaring arbeidsrelatie) hebben te kleine vakjes om in te vullen wat je doet en omhooggevallen douanemensen weten je altijd in een psychologisch hoekje te duwen, ook al zijn ze inmiddels jonger dan mijn jongste broertje.
Om die reden besloot ik gisteren af te zien van de volledige waarheid. Halve waarheden zijn ook waarheden en zeggen dat je op meerdere vlakken in de kunstenwereld actief bent, maar dat het allemaal aan taal raakt en je naar Amerika komt om eigenlijk wat dingen af te maken waar je in Nederland niet aan toe komt en ondertussen steeds maar hoopt dat de hotelkamer een goed bureau heeft en dat dat veel belangrijker is dan dat de zon nou zo fel en hard schijnt dat je Central Park wel moet bezoeken, omdat je je anders bij thuiskomst daar weer een aantal weken over moet verantwoorden (- Wat heb je allemaal gezien? – Mijn MacBook), dat heeft nog nooit tot een snelle afwikkeling bij een grensovergang geleid.
Deze douanejongen kreeg wat hij wilde horen – de halve waarheid - en reageerde zoals iedereen die daarna levenslang mijn omgang is ontzegd: (meer)

Gisteren werd mijn tweede Roman Bastaardsuiker gepresenteerd in de bibliotheek van uitgeverij Meulenhoff. André van Duin bezorgde ons de grote eer het eerste exemplaar van het boek in ontvangst te nemen. De reden daarvan is te lezen in het boek zelf. De volgende exemplaren zijn voor jullie, zij het dat je er geen bos bloemen, een handdruk en een speech bij krijgt. Oh ja, en je moet er ook voor betalen, maar dat is het waard.

Ik kreeg gisteren van Meulenhoff-redacteur Bart K. de nulde exemplaren van Bastaardsuiker (de eerste gaat naar André van Duin, aanstaande vrijdag. Wil je weten waarom, lees Bastaardsuiker) en heb me daarna laten trakteren op vier rode wijn in P. King. We hadden het over spotvernis, want dat schijnt op het boek te zitten. We hadden het over aantallen bladzijden, over nieuwe contracten, over Cornelis Vreeswijk. En op het laatst zei ik: 'Bart, jij zit ook nog in dat boek. Was je ooit van plan me daar nog mee te confronteren?' 'Eigenlijk niet, nee,' zei hij. En dat was goed zo.

(Bastaardsuiker, nog drie dagen. Bekijk alvast de trailer hieronder.)

Bekijk hieronder de trailer van Bastaardsuiker. Aangeraden wordt om op fullscreen te klikken en het volume hard te zetten.

Meer weten over de trailer? klik op 'meer'.

Nieuw: ondanks kwaliteitsverlies in beeld en audio, staat de trailer nu ook op youtube, aangezien er behoefte blijkt om hem te 'embedden'... Waar halen jullie de tijd vandaan?  Bij deze:

(meer)

Terwijl ik word gehaat, bemind, genegeerd, geaaid, afgestoten en gedoogd door mijn directe omgeving, probeer ik deadlines te halen en de trailer voor Bastaardsuiker hier te posten. Die is af. Gebrekkige technische vaardigheden maken dat het posten niet lukt. Het weer maakt van mijn werkkamer een kajuit in een zeilschip op volle zee en op internet worden projecten failliet verklaard, terwijl ik daar vanavond gewoon word verwacht. Zodra alles op alle vlakken weer lijkt te werken, bent u de eerste die het ziet. Kom dan nog maar eens terug.

Ingmar riep op tot reizen, iets waar hij zelf moeite mee heeft en dat iemand per ongeluk tegen Loes Luca en de surrogaat Matthijs van Nieuwkerk had gezegd, waardoor er een naar gesprek ontstond en Ingmar zelfs een halve Peter R. de Vries moest pullen om aandacht te krijgen voor Elders in de Wereld.

Voor iedereen die de vorige zin niet snapte: heel goed. Er gaat niets boven het volledig missen van de waan van de dag. (Vindt zelfs een dagelijkse tv-satiricus kennelijk). Zo voelt het soms na een reis in het buitenland, als je een Joran of een Donorshow hebt gemist, de totale opluchting, het besef dat er helemaal niets onmisbaar is. Misschien is dat wat ik wil: niet al die dingen bewust zitten missen, maar gewoon niet anders kunnen. Omdat er iets anders in je hoofd zit; een boek, een lied, een land.

Hoe dan ook: Ingmar riep op tot reizen. Niet zomaar: reis met zijn nieuwste dichtbundel en zet het tafereel op de foto. Mijn reizen van vandaag beperkte zich tot een wandeling naar de boekhandel voor Elders in de Wereld en weer terug, dus die foto houdt hij te goed, maar hier alvast de aanprijzing: koop Elders in de Wereld. Volledig buiten/boven/onder/in/naast/tegen de waan.

‘Ik zie jou omroepen op de televisie,’ zei haar grootmoeder toen we haar magnetron kwamen gebruiken. Ze rookte lange sigaretten en liet haar elektrische aansteker geen seconde los. De televisie stond aan, een klok tikte, de balkondeur stond op een kiertje. Presenteren had ik al gehoord, statisch lollig doen ook, maar omroepen was nieuw. Ik keek tevreden haar kamer in. Er was een omroeper op bezoek.
    ‘Ik woon hier al drieënveertig jaar,’ zei ze. ‘Als dit huis kon spreken...’
    De grootmoeder maakte haar zin niet af. Ze kneep met haar ogen en keek de kamer in. Ik wilde weten wat het huis te zeggen had, maar het bleef die avond bij haar verlangen dat het huis echt kon spreken. Of de angst.
    ‘Ik heb ook voor de camera’s gestaan,’ zei ze daarna.
    Op plankjes stonden foto’s met mensen van vroeger. Geen geposeerde schoolfoto’s, geen statige zwartwitfoto’s vol mensen die angstig de camera in kijken, zoals mijn familie ze kent, maar ineens zag ik het: de mensen op de foto’s waren acteurs, muzikanten, schrijvers. Ze waren gewend om op de foto te gaan.
    ‘Mijn hele familie stond op het toneel,’ zei ze en wees op de foto’s. Daarna begonnen de verhalen. Niet alle verhalen, bij lange na niet, maar flarden van de verhalen. Over hoe ze moest walsen met Jan de Hartogh, maar hij niet wist wat een driekwarts was, wat ze zong in die ene film (een zeeman houdt van zijn zeemanslied, ahoy ahoy) en hoe de regisseur ten einde raad had voorgedaan hoe je dan moest walsen, maar daar ook niet in slaagde omdat hij een horrelvoet had.
    Haar kleindochter kwam uit de keuken met de aardappelen met rozemarijn.
    ‘Ze hoeven helemaal niet in de magnetron,’ zei ze. Ze lachte en bloosde tegelijk. ‘Sorry.’
    ‘Dat geeft niet,’ zei ik.
    Haar oma stak nog een lange sigaret op toen wij naar boven gingen.
    ‘Ik vond het leuk je te ontmoeten,’ zei ze. ‘En als dat niet zo is zeg ik het ook.’
    Het huis hoefde niet te spreken, dat kon de bewoonster prima.