www.arjenlubach.nl

Op de valreep ben ik toegevoegd aan de lijst mensen met wie u vanavond in de stadsschouwburg in Amsterdam over Lust kunt spreken. Voor meer informatie, zie dit filmpje:

Beide organiserende instanties vroegen me de volgende avonden onder de aandacht te brengen:

- Woensdag 13 februari, 20:30 Comedy Theater aan de Nes, Amsterdam: Voorstelling met Op Sterk Water. Tim Zeegers presenteert deze speciale Valentijnseditie, waarbij het zowel voor alleenstaanden als bezette bezoekers een leuke avond belooft te worden. Ik speel.

- Vrijdag 15 februari, 20:15 Bibliotheek Amstelveen Stadsplein: duolezing + interview + signeersessie van Jonathan van het Reve en mijzelf. Met veel nieuw materiaal, o.a. uit Bastaardsuiker.

Tot dan!

Mij is verteld dat een groot deel van de redactievergaderingen op uitgeverijen steeds maar weer gaat over de meest ideale dag in het jaar om een boek uit te brengen. Dit zijn uiteraard niet de dingen waar een schrijver zich doorgaans mee bezig houdt. (Wanneer? Net voor de zomer afloopt, dan is er nog geen grote golf boeken, niet net voor de zomer afloopt, dan zijn de tvprogramma's nog niet begonnen, net voor de feestdagen, ab so luut niet voor de feestdagen, in de winter, dan hebben mensen behoefte aan verdrietige/vrolijke/destructieve/afslank- boeken, in de zomer, dan hebben ze pas tijd om te lezen, op 4 mei, dan wordt iedereen zich bewust van zijn sterfelijkheid etc. etc.)

Een niet nader te noemen kennis uit de boekenwereld verklapte zelfs dat hij er aardigheid in heeft om die vergaderingen een bepaalde kant op te sturen, puur vanwege zijn overtuigingstactieken. 'Als mijn collega's het ene vinden, overtuig ik ze van het andere, maar welke van die twee ik verdedig maakt mij nooit veel uit.'

Ergens in Amsterdam is er vergaderd over mijn tweede roman, Bastaardsuiker. Ik was er niet bij. Het boek zou eind januari uitkomen, maar er heeft iemand aardigheid gehad in het ompraten van zijn collega's, want nu wordt het over de januaripieken, langs de februarigolf, via maart over de boekenweek heengetild. Mij maakt het niet uit, ik ben vooral blij dat ik niet belast ben met dit soort beslissingen en alleen maar hoef te schrijven. Dat is gelukt. Het is af. Nu nog hopen dat die Ene Gast toezegt en het boek in ontvangst wil komen nemen op 11 april. Dan ben ik tevreden.

Stephan en ik kunnen slechts één ding tegen elkaar zeggen als we elkaar spreken: 'Nu maar hopen dat Marjolein hem niet van een heel andere kant leert kennen.'

Wij kennen geen Marjolein, sowieso niet gezamenlijk en we hopen al helemaal niet dat ze hem van een andere kant leert kennen, maar het is de eerste zin van onze dialoog in de korte film van Hiba, 'Ode Ober'.

De film draait woensdag en vrijdag op het Internationaal Film Festival Rotterdam.

Ook al zit ik er nog korter in dan een lijk in Baantjer, toch een unieke kans om mij voor het eerst op een wit doek aan te treffen. Ook kan ik me voorstellen dat je graag wilt weten waarom Marjolein hem niet van een andere kant zou willen leren kennen. Ik wel in ieder geval.

Er was een jonge ober die zijn eigen gerechten afprees. Bij het vertellen van de dagspecialiteiten noemde hij een schotel met vijf soorten uien, om vervolgens te pauzeren, zuchten en zacht fluisterend aan ons te vragen: Wie stopt er nou 5 verschillende soorten uien in een gerecht? Ik wist niet eens dat er vijf verschillende soorten uien bestonden.'

Radeloze obers hebben iets fascinerends, alsof alles al bepaald is, de avond, de kaart, hun leven. Het enige dat ze kunnen doen is tijdens de avond zacht fluisterend hun leed delen met betalende gasten.

Even later, toen ik in de naam van Wim T. Schippers aangekondigd over een opstapje struikelde en twee stoelen meenam in mijn val, kwam hij enthousiast uit de keuken gerend, legde een bord op een dienblad en het dienblad op de rand van de tafel. Of ik die de volgende keer ook van de tafel wilde vegen.

Er werd eindelijk een avond ontregeld.

Van de organisatie van Cult Royale ontving ik een foto van mij in actie. Er is geen betere plaats voor zo'n foto dan een website. Bij deze. Klik voor groter.

Oh en waarom vind ik dit zo leuk:

Nu ga ik updaten naar Leopard . Ik hoop tot snel, maar dat weet je nooit met updates.

Terwijl er bij mij in Amsterdam om de hoek een grachtenpand afbrandde, zoende ik de eigenaresse van het huis in de bergen, mevrouw F, een gelukkig nieuwjaar. Het was op haar initiatief. Haar man was weggelopen en zij was met pensioen. Ik kon me niet aan de indruk onttrekken dat ze er naar uitkeek: elk jaar een vreemde groep mensen zoenen als het twaalf uur geworden was. Via e-mail wezen opdrachtgevers me op deadlines, maar het zoenen met mevrouw F. ging voor. Daarna staken we teleurstellend vuurwerk af.

W. had Canadese portofoons meegenomen uit Toronto, waardoor we op frequenties konden komen die in Frankrijk niet werden gebruikt. Als we in de auto's door de omgeving reden, in skiliften zaten of boodschappen deden klonken er gewichtige teksten uit de luidsprekertjes. W. droeg zelfs een microfoon met clipje op zijn boord. De Fransen keken ons met veel ontzag aan, terwijl de gemiddelde boodschap was: 'Hee als je nu omkijkt zie je me in een lift zitten.'

Op vrijdag had mevrouw F. had ons een verrassingsbuffet beloofd. Ineens liepen er twee jonge meisjes rond in ons huis. Om haar te helpen. Ze brachten schalen naar boven en dekten de tafel. Ook mevrouw F. liep trappen op en af met pannen. Zelfs toen we aan hadden gegeven niets meer te kunnen eten.
'Wat een moeite heeft u gedaan,' zeiden wij. 'Er zijn zelfs mensen die u helpen.'
'Ja,' zei ze. 'Ik heb gisteren een rib gebroken.'

Een verblijf is geslaagd te noemen als gastvrijheid niet ophoudt bij een gebroken rib.

In een poging oud en nieuw te ontvluchten stond een reis gepland. Griep van een medereiziger zorgt nu voor vertraging. Als het goed is slechts 24 uur, maar ik lijd zo af en toe aan planningsneuroses, waardoor ik al een dag niet weet wat ik met mijzelf aanmoet. Ik zit met me opgescheept en leef een variant die er eigenlijk niet meer had moeten zijn, waar al afscheid van genomen is en van wie de koffers al in de gang staan. En koffers opnieuw openen voelt een beetje alsof ik mijn eigen armen moet openkrabben.

(Zoals het nu lijkt ga ik. Dus ik ben er niet. Maar er zal wel weer wifi zijn, waardoor ik er dus eigenlijk gewoon nog ben. Voor een deel van jullie althans. Eh. Dag.)

Ik sprak in Festina Lente met neef M en zijn A over het aanschaffen van huizen en grond in Zweden. Voorkeur gaat uit naar een lap grond aan een meer, met al dan niet een oud huis dat kan worden opgeknapt of afgebroken. Maar waar precies?
'Als je dat vlakke gedeelte hebt, vanaf Gothenburg, en je gaat naar het noorden, daar vlak na die richel,' zei hij. Hij bleek thuis alleen een hoogtekaart van Scandinavië te bezitten.

Op weg naar huis sprak ik iemand die deze dagen de Avonden herleest, elke dag een hoofdstuk, kloppend met de datum. Ik ben er dit jaar niet aan begonnen en kreeg spijt. Toch citeerden we samen uiteindelijk iets anders, uit Nader tot U. De tweede keer in twee weken dat dit gedicht ter sprake kwam. Het is niet mijn gewoonte om andermans teksten op mijn website te plaatsen, maar - ondanks dat mijn moeder nooit echt oud is geworden -, het bleef in mijn hoofd zitten. Vandaar:

Gerard Reve - Droom (1962)

Vannacht verscheen mij in een droomgezicht mijn oude moeder,
eindelijk eens goed gekleed:
boven het woud waarin zij met de Dood wandelde
verhief zich een sprakeloze stilte.
Ik was niet bang. Het scheen mij toe dat ze gelukkig was
en uitgerust.
Ze had kralen om die pasten bij haar jurk.