www.arjenlubach.nl

Eerder werd rechts al melding gemaakt van de nominatie voor een Gouden Reiger (de prijs voor doelgroepcommunicatie met audiovisuele en interactieve media) voor de trailer die bij mijn eerste roman werd gemaakt. (Hier te zien)

Nu lieg ik als ik zeg dat ik op de hoogte was van het bestaan van de prijs en het belang ervan, maar desalniettemin stemde het me vrolijk dat Jim Boekbinder gisteren op mijn voicemail vanuit de Meervaart het bericht achterliet dat de trailer daadwerkelijk heeft gewonnen. Felicitaties gaan dus uit naar de makers: Jim Boekbinder en Zhenya Pashkina.

Ik trof mijn redacteur B. in P. King en vroeg hoe het met de plannen voor zijn reis naar Stockholm ging. Hij had voor zijn verjaardag een reis naar de Zweedse hoofdstad gekregen, omdat hij er dankzij de boeken van Stig Dagerman inmiddels blind de weg kon vinden, maar er feitelijk nog nooit was geweest.
    Op zijn verjaardag had ik hem gevraagd wat het precies inhield.
    'Ik weet het niet precies,' zei hij. 'Het is een beetje vaag. Een reis krijgen. Wat moet je als je een voettocht naar Rome wint?'

Misschien is het een goed streven om eens alle tramlijnen tot het einde uit te zitten. Tram 14 rijdt voor mijn huis langs, maar ik was richting Flevopark nog nooit verder gekomen dan het Tropenmuseum. Gelukkig woont J. inmiddels twee zonegrenzen verderop en zo kwam ik in een deel van Amsterdam waar ik nog nooit was geweest.
    Voor een Albert Heijn reed iemand op een fiets een baby van een kinderzitje en stopte niet. Bij J. thuis was het zo koud dat zelfs de kachel een warme trui had aangetrokken, daarom besloten we ergens anders te gaan eten. (Hoe deze grap door de eindredactie is gekomen is me een raadsel, -eindred.)
    'Ik zal je twee dingen vertellen,' zei een stamgast later in het eetcafé. Hij was dronken. De barman die hem dronken had gevoerd was inmiddels klaar met werken en zat naast ons zalm te eten. Ook R. was aan tafel komen zitten.
    ‘Geloof niet wat ze zeggen,’ zei de stamgast. ‘De Indische Buurt is niet de nieuwe Pijp.’
    We wachtten tot hij aan het tweede ding zou beginnen, maar dat gebeurde niet. In Studio K. vertelde R. over Oost-Groningen, vervallen herenboerderijen achter de dijken bij de Dollard, communisten, gesneuvelde ooms in het Duitse leger en mooie joodse meisjes in Amsterdam. Tram 14 was de moeite waard gebleken.

    Ik kon niet slapen. Er dreven vlagen voorstellingen, stukken boek en heldere gezichten uit het verleden door mijn hoofd. Ze wilden niet gaan liggen. In de wereld van de slapelozen trof ik J.
    ‘Wat doe je op?’, typte ik.
    ‘Ik leg een lijst aan van alle boeken die ik heb gelezen,’ antwoordde hij. ‘Van kaft tot kaft.’
    In gedachten steeg ik op boven de stad, keek naar het oosten en zag achter de dam, voorbij Artis, voorbij het Oosterpark in een zee van donkere ramen één verlicht raam, met daarachter een bureau en daarachter J. en zijn lijst van boeken.
    ‘Hoeveel heb je al?’
    ‘317.’
    Ik vroeg me af of dat veel is voor zijn leeftijd. Waarschijnlijk wel.
    ‘52 titels van WFH. 44 van Reve,’ schreef hij. ‘Ook nog dertien boeken van Mulisch. Mag ik die uren terug?’
    En even later: ‘328 voorlopig. In 10 jaar tijd. 5 vrouwen.’
    Ik had duizenden plannen gemaakt, dromen proberen te verwezenlijken, financieel onafhankelijk proberen te worden, geprobeerd van mensen te houden, van mensen af te komen, verder te komen, een oeuvre te bouwen, maar van al die acties leek me de lijst van J. voor enkele minuten de meest zinnige.
    ‘Heel vreemd om al die titels te zien,’ schreef hij, ‘dat het in je gist. En iets met je doet of heeft gedaan.’

"Nu kan ik tegen iedereen zeggen dat ik met Arjen huppeldepup heb gepraat."

Omdat de bundeling van de columns van Karel van het Reve (naast een groot deel van de rest van zijn werk), vanaf mijn geboortejaar uitgesproken bij de wereldomroep, me om verschillende redenen altijd erg heeft aangesproken, bevond ik me gisteravond in de Rode Hoed. Daar werd een eerste exemplaar van een luisterversie van 'Luisteraars!' aangeboden aan minister Plasterk. Nu ben ik helemaal geen receptieloper, - ook nog net geen dode schrijver - maar de Rode Hoed is bij mij om de hoek, mijn uitgeefster Xandra Schutte las er een column voor en het ging om Karel van het Reve.

De overbodigheid van de avond werd bewezen doordat de meest aardige uitspraken die avond van de inmiddels overleden schrijver zelf kwamen, via een bandopname, een quote in een column of een fragment van het interview dat Adriaan van Dis ooit met hem had. Gelukkig heb ik niets tegen overbodige avonden.

In de pauze stond er zo'n lange rij voor de bar, dat goede vriend en filosoof Jan Sietsma en ik om de hoek bij het Kalfje een wodka naar binnen hebben geslagen. Toen we terugkwamen stonden dezelfde mensen nog steeds of opnieuw in de rij.

Na afloop zei Bas Heijne tegen me: 'op het boekenbal had je nog een jurk aan.'

Het was een aangename avond.

In januari verschijnt mijn tweede roman: 'Bastaardsuiker'. Voor het eerste boek (Mensen die ik ken die mijn moeder hebben gekend) werd vorig jaar een trailer gemaakt door Jim Boekbinder, die vertoond is op de presentatie, in boekhandels, op AT5 en via internet. De Engelse versie bestond al een tijd op YouTube, maar de Nederlandse versie gek genoeg niet. Bij deze. En gelijk een eigen kanaal, zoals elke website dat schijnt te moeten hebben. 

 

Op de een of andere manier is het gewoon nog niet mogelijk om lappen tekst te laten vertalen door robots/software. Dat verbaast me niets. Gek is wel dat dergelijke diensten gewoon worden aangeboden. Een poging van Google om deze site naar het Engels te vertalen vind je hier. Met als hoogtepunt de zin: 'Een van de schrijvers heeft me aangestoken'. Dat wordt vertaald als: 'One of the authors has invaded me.'

Iets waar ik geen eenduidig oordeel over lijk te kunnen vellen is de leeftijdscategorie 13 - 17 jaar. Dat lukte me ook al niet toen ik er zelf onderdeel van uitmaakte. Er zijn momenten geweest, in aula's van middelbare scholen, tijdens een poging om cultuur bij te brengen onder jongeren, dat ik bezwoer nooit meer in één ruimte te verblijven met pubers. Dat ik voorstander werd van kostscholen, strenge discipline, lijfstraffen desnoods en ik vooral nooit meer iets te maken wilde hebben met de tweedefaseprofielkeuzewerktijdiPodpubers van nu.

Maar die van Dronten zijn leuk. Ze zaten, luisterden, lachten, vroegen. Ook al zijn hun motieven niet heel helder (citaat uit een mail van gisteravond: "Eeey. Fijn gelult vanmorgen! We misten 2 vakken en we hadden langer pauze . THX 4 THAT"), ik had het er naar mijn zin. Vandaag Lelystad overleven en daarna eindelijk weer tijd om te doen waar het allemaal om begonnen is: letters en spaties mengen tot hemelschokkende zinnen.

Door ziekte de modeshow en lancering van Nooitmeerwassen.nl gemist, maar kreeg wel een plaatsje op de website.

(Nu ook voor uw Buro Renkema t-shirts trouwens.)