www.arjenlubach.nl

Een van de schrijvers heeft me aangestoken. Dat moet wel. We deelden met vier mensen een klein geel bankje op het podium van het theater in Maastricht en terwijl een van ons voorlas of werd geïnterviewd trokken wij geïnteresseerde, nadenkende schrijvershoofden, want het publiek kon ons zien zitten. Alleen Joost Z. was dapper genoeg, die ging gewoon witte wijn halen in de foyer. Je bent AKO genomineerd of niet.

Maar ergens op dat gele bankje in Maastricht heeft iemand me dus aangestoken, een verkoudheid doorgegeven, waardoor ik de volgende avond de finale van de Culture Comedy Awards stond te presenteren zonder stem, zonder vrije neusgaten en met het idee dat mijn hoofd zou kunnen ontploffen op het moment dat een van de deelnemers een te leuke grap zou maken. Ik sloeg me er doorheen, bezuinigde wat op mijn eigen lolligheid om voldoende aandacht te hebben voor het juist uitspreken van namen, jaartallen en de stad waarin we stonden. Aan het eind van de avond bedacht ik me pas dat ik al die tijd één microfoon deelde met de grappenmakers.

En zo probeer ik die twee werelden bij elkaar te krijgen. Er wordt subsidie verstrekt voor initiatieven om kunstvormen bij elkaar te brengen, maar zo kan het ook. Het schrijversverkoudheidsvirus is nu van de stand-uppers. Pay it forward. Als er binnenkort een groep balletdansers een voorstelling afzegt wegens verkoudheid, weet ik genoeg. Dan denk ik aan die leuke avond in Maastricht, op dat kleine gele bankje en het leukste publiek van de laatste paar maanden.

In de trein op weg naar Maastricht, waar ik vanavond moet voorlezen, luisterde ik een gesprek af tussen jongeren die kennelijk een bosbouwopleiding deden. Ze hadden het over soorten hout, mossen op stammen en uiteindelijk over veiligheidsschoenen.
‘Je weet toch met stalen neuzen,’ zei de een. ‘Voor als je een kettingzaag laat vallen.’
De ander luisterde. Misschien een eerstejaars. Of een andere opleiding.
‘Je weet toch waar dat voor is?’ zei die eerste weer.
Ik kan niet bijzonder goed tegen bloed, dus zette ik me schrap en wachtte op verhalen over afgezaagde voeten, slagaderen en stukken teen tussen het hout in het bos.
‘Dat de zaag door blijft lopen,’ zei de eerste. Bloedserieus.

In de winter van 2007 brandt Restaurant Blinckers in de duinen van Castricum uit. De 23 onbruikbaar geworden tafelbladen van het restaurant staan in de vuilcontainer te wachten om afgevoerd te worden, als strandjutter Bert Zonneveld ze opmerkt en op zijn strandtrekkertje mee naar huis neemt. Al snel ontstaat het idee om de tafelbladen te veranderen in kunst. Per tafelblad één kunstenaar. Het project heet 'De tafel van 23'.

Ontwerper Ruben Steeman maakte de meest bijzondere tafel, met de naam: Boomhut in D. Hij plakte de tafel af met plakplastic, sneed hier een afbeelding uit en legde de tafel 3 maanden in het bos, precies op de plek waar hij vroeger als jongetje zijn boomhut had. Resultaat: de niet afgeplakte delen werden donker, de wel afgeplakte delen bleven licht. Zie hier zijn verslag.

Gisteren werd het radioitem uitgezonden dat ik van het project maakte. Voor wie het gemist heeft: binnenkort hier terug te luisteren.

Deze zomer zag ik in Zweden de allereerste zweedse actiefilm (1976), mannen på taket (de man op het dak) van Bo Widerberg. Na al het amerikaanse geweld van de afgelopen decennia is het even wennen aan helden die sterven, shots die langer duren dan twee seconden en mislukte reddingsacties van mannen met snorren.

Op dit moment staan er op de gebouwen in de omgeving van mijn werkkamer ook mannen op het dak. Meerdere gebouwen zelfs. Meerdere mannen. Ze overleggen, alsof ze elkaar ontmoeten in een park of een vergaderzaal. Is er iets aan de hand?

Misschien niet de mooiste start van een weblog, maar de waarheid is niet altijd mooi. Ik sta vast in Castricum. Voor de Avonden van de VPRO was ik naar het strand gereden, nam wat geluiden van de branding op, sprak met cultuurmakers en nu zit ik in een auto waarvan de brandstofpomp kapot is. Als er iemand een pan soep of dekens wil brengen: Ruben en ik staan op de Soomerwegh, bij de bushalte.

Mijn uitzicht spreekt tot de verbeelding. Niet alleen omdat er honderden jaren helemaal geen straat bestond, (deze ruimte werd ooit gevuld door grachtenpanden, tot het eind 19e eeuw te druk werd, lees ook Publieke Werken van Thomas Rosenboom) ook werd hier in 1966 de legendarische rookbom gegooid tijdens het huwelijk van Beatrix en Claus.

De gooier van de rookbom, Peter Bronkhorst, is vandaag overleden. 'Niemand raakte gewond', meldt het nieuwsbericht dat over de gebeurtenis gaat, 'Maar beelden van de witte pluim gingen de hele wereld over.' Dat zijn de beste acties: geen gewonden, veel aandacht. Met dank aan Bronkhorst.

Oh ja. Welkom op de nieuwe site.

Het meest opmerkelijke dat mij opviel toen ik langer dan gezond voor me was had nagedacht over Google Earth, is dat dankzij de verschillende momenten waarop de lappen aarde zijn gefotografeerd, er bepaalde personen, auto’s, fietsen, vrachtwagens en treinen niet of vaker aanwezig zijn dan in onze werkelijkheid. Daarmee is Google Earth niet een weergave van onze wereld, maar de weergave van een parallelle wereld, waarin sommige mensen nooit zijn geboren of tegelijkertijd in Amsterdam winkelen én over de Veluwe fietsen.

Ergens zit de grens, dan draait het om. Je bent niet meer lang van huis, maar het idee thuis verschuift. Als je lang genoeg in hetzelfde bed slaapt, het uitzicht hebt meegemaakt in alle weerstypen, lichtknoppen vindt in het donker en niet meer wakker wordt van vreemde geluiden, dan ben je niet meer weg, maar thuis.

Toen ik vanmorgen mijn spullen pakte en de regen viel in het park naast mijn appartement voelde het alsof ik van huis ging, op vakantie. Voor heel lang. Tot thuis weer verandert en het lijkt alsof Uppsala een boek was dat ik ooit las, een film die ik ooit zag, alsof ik het nooit echt meegemaakt heb.

De meeste gelegenheden in Zweden zijn aanleiding tot feesten aan lange tafels in een grote hal. De meeste feesten aan lange tafels in een grote hal zijn aanleiding tot heel veel drinken en vaak is het drinken weer aanleiding tot zingen. Dat gaat bijvoorbeeld zo:

Minne jag har tappat mitt minne
Är jag svensk eller finne?
Kommer inte ihåg
Inne, är jag ut eller inne?
Jag har luckor i mitt minne
Sån där små alko-hål

Tijdens het kreeftendiner stond ik op een stoel en deed een imitatie van een heilsoldaat. Ik vermoed dat degene die daar foto's van heeft en deze verspreidt het zal moeten bekopen met de dood.

Onder leiding van Christoffer, de programmeur van het filmfestival alhier, kijken we elke dag 1 of 2 zweedse films. Vorige week zagen we drie Ingmar Bergman films: Persona, Smultronstället en Sommaren med Monica, waarvan er één werd vertoond in het antieke Bioscooptheater: Slottet, waar Bergman zelf kwam als jongen en hij zelf zijn eerste films zag.
Daarna zei Christoffer: 'dit was een beetje een overkill, ik beloof jullie dat we volgende week niets meer van Bergman zullen horen of zien.'

De maandag erna ging Bergman dood. Hij had kennelijk ook naar Christoffer geluisterd.